خردل زرد و خردل دیژون بسیار مشابه یکدیگر تهیه میشوند و مواد اولیه مشترکی مانند دانه خردل، آب، سرکه و نمک دارند. فرآیند آسیاب کردن برای هر دو نوع نیز تقریباً یکسان است و یکی از اجزای اصلی در ایجاد طعم عالی، یکنواختی و بافت خوب محسوب میشود.
سه ویژگی متمایزکننده بین خردل زرد و خردل دیژون وجود دارد: بافت، طعم و رنگ.
در مورد بافت، خردل زرد نسبت به دیژون، قوام نازکتری دارد، در حالی که خردل دیژون خامهایتر و غلیظتر است.
خردل زرد طعمی ملایم دارد و فقط کمی تندی در آن احساس میشود، اما «خردل دیژون به خاطر طعم تندترش شناخته شده است.» این تفاوت به این دلیل است که خردل زرد از دانههای خردل زرد که ملایمتر هستند تهیه میشود، در حالی که برای خردل دیژون از دانههای خردل سیاه یا قهوهای که تند و قوی هستند استفاده میشود.
خردل دیژون به دلیل رنگ دانههای خردل، تیرهتر است. معمولاً به خردل زرد زردچوبه اضافه میشود تا رنگ زرد روشنتری به آن بدهد.
آیا میتوان از خردل زرد و دیژون به جای یکدیگر استفاده کرد؟
هر دو نوع خردل میتوانند در انواع غذاهای کلاسیک استفاده شوند. از مرینید کردن گوشت گرفته تا ترکیب در سسهای سالاد، هر دو خردل طعم و بافت فوقالعادهای به غذا میدهند.
خردل دیژون ممکن است برای افزودن به سسها و چاشنیهایی مانند آئولی یا سس خردل-عسل یا برای روی ساندویچها، ماهی یا سبزیجات مناسبتر باشد.
از سوی دیگر، خردل زرد بیشتر به عنوان چاشنی روی غذاهای کلاسیک آمریکایی مانند همبرگر یا هاتداگ استفاده میشود. خردل زرد میتواند به عنوان لایهی ابتدایی برای دودی کردن گوشت به کار رود، زیرا ضمن افزودن طعم و رطوبت، لایهی پایهی ادویه را روی گوشت نگه میدارد.