محصولات هیجان انگیز

محصولات هیجان انگیز

تاریخچه سس فلفل تند سبز

سس فلفل تند سبز فلیفیا حاصل کاشت و برداشت نوعی بذر فلفل هالوپینوی اسپانیایی است. هالوپینو در مدت کوتاهی که از ورودش به ایران گذشته، هم‌چون سرتاسر دنیا، به فلفلی پرطرفدار بدل شده است. تندی به‌اندازه، بوی خوب و مزه‌ی تازه‌ی هالوپینو ویژگی‌های بارز این فلفل است.

تاریخچه سس فلفل تند قرمز

سسس فلفل تند قرمز فلیفیا حاصل کاشت و برداشت نوعی بذر فلفل چیلی مرغوب وارداتی است که بسیاری از برندهای معتبر جهان از آن استفاده می‌کنند. تازگی مزه‌ی این سس یکدست که در کم‌تر محصول مشابهی یافت می‌شود، به دلیل تخمیر فلفل تازه در روند تولید آن است.

تاریخچه دیپ پنیر ناچو

دیپ پنیر ناچو مهرام محصول پنیر فرآوری شده چدار، فلفل و انواع ادویه‌ها است و می‌توان آن را به همراه ترتیلا، چیپس، سیب‌زمینی سرخ‌شده ، کراکرها و فینگرفود مصرف کرد. سس پنیر یا سس چدار یک سس سنتی است که در غذاهای انگلیسی استفاده می شد و پایه اصلی آن سس سفید و پنیر چدار است. ناچو یک اسنک بسیار معروف مکزیکی است که از ترتیلا با سس پنیر و حلقه های فلفل هالوپینو تهیه می‌شود و به همین دلیل این سس به سس پنیر ناچو معروف است.

تاریخچه زیتون با سبزیجات مدیترانه ای

انواع زیتون مهرام تهیه شده از زیتون های مرغوب و تازه است که تمام خواص تغذیه ای زیتون را با طعمی مطلوب و خوشمزه به همراه دارد.

تاریخچه سس سالسا

سالسا یک سس دیپ لذیذ و رایج در آشپزی مکزیکی است و استفاده آن به همراه ترتیلا یا چیپس بسیار پرطرفدار است. سس سالسای مهرام ترکیبی از گوجه فرنگی، فلفل دلمه ای و ادویه جات با تندی مطبوع و ملایم است. مزه ی تازه ی منحصر به فرد این دیپ به دلیل فرآیند تهیه آن از گوجه فرنگی های پخته نشده است.  

تاریخچه:

سال‌ها پيش از آن كه اسپانيايی ها مكزيك را در سال 1521 فتح كنند و در آنجا برای اولين بار با گوجه‌فرنگی آشنا شوند، اينكاها تركيبی از گوجه‌فرنگی، فلفل تند و بقيه‌ی ادويه‌جات محلی له‌شده را به‌عنوان چاشنی روی ماهی، خرچنگ و گوشت گوزن استفاده می كردند. اين تركيب در سال 1571 توسط آلونسو دو مولينا، سالسا ناميده شد كه در ريشه‌ی زبان لاتين به‌معنای سس است. اما بيش از سيصد سال طول كشيد تا اولين كارخانه‌ی توليد سس سالسا توسط چارلز ارت در نيواورلينز آمريكا پايه‌گذاری شود و مصرف‌كنندگان بسيار بيشتری را با مزه‌ی تازه و بديع آن آشنا كند. پس از آن خيلی زود سس سالسا جای خود را در ميان مردم باز كرد و در دهه‌ی نود ميلادی استفاده از آن هفتاد درصد رشد داشت. امروزه مصرف اين سس ديگر محدود به غذاهای آمريكای لاتين نيست و گاهی می توان در ديگر غذاهای بين‌المللی نيز رد پای آن را پيدا كرد.

تاریخچه سس تای

سس تای تركيبي كمي شيرين از فلفل و سیر است؛ این چاشنی معمولاً به همراه ماهي و غذاهاي دريايي، گاهی با گوشت و سبزیجات در کنار سیر سرو مي‌شود.  

تاریخچه:

تركيبی كمی شيرين از فلفل تند يا فلفل دلمه‌ای را كه معمولا در آسيای شرقی به‌عنوان چاشنی ماهی و غذاهای دريايی استفاده میشود با نام سس تای يا تايلندی مي‌شناسند. با اين حال استفاده از سس تای همراه با سير تازه در غذاهايی با گوشت قرمز و سبزيجات در آمريكا، انگليس و استراليا هم مرسوم است و در برخی مناطق هم با زنجبيل سرو میشود. اين كه چرا نام «تايلندی» را بر اين سس گذاشته‌اند معلوم نيست و با اين كه عناصر جديدی به اصل اين سس اضافه شده، مردم سراسر دنيا همچنان سس‌هايی با تركيب فلفل قرمز و شكر (يا عسل) را تايلندی می نامند.

تاریخچه سس الویه

سس الويه كه تركيبي از مايونز، خیارشور، هویج، سبزيجات و ادویه‌ی مناسب برای اين سالاد است طعم و رنگ سالاد الويه را به کلی تغيير می‌دهد و آماده‌سازی آن را ساده می‌کند و مصرف آن با سیب زمینی پخته به تنهایی نیز هیجان انگیز است.

تاریخچه:

سس الويه بر روی سالادی روسی به همين نام استفاده می شود. سالاد الويه گرچه ريشه‌ی روسی دارد اما امروزه در بسياری از نقاط جهان مثل ايران، اروپای شرقی، آرژانتين و برزيل مصرف می شود و طرفداران زيادی دارد. اين سالاد در سال‌های 1860 توسط يك آشپز بلغاری به‌نام لوسن الويه در رستورانی مشهور در مسكو ابداع شد و بسياری از مردم تا سالها برای مزه كردن آن به اين رستوران می رفتند. تركيبات دقيق سالادی كه الويه در آن رستوران درست می كرد هنوز فاش نشده است، اما به نظر می رسد سس خردل، مايونز و گوشت اردك از اجزای آن بوده باشد. سالاد الويه‌ی امروزی معمولا سيب‌زمينی پخته، هويج خام يا پخته، خيارشور و نخود سبز دارد. از گوشت مرغ پخته يا ژامبون هم در آن استفاده می شود. سس الويه كه تركيبی از مايونز با ادويه و سبزيجات مناسب با اين سالاد است می تواند طعم و رنگ سالاد الويه را ناگهان از اين رو به آن رو تغيير دهد و آن را بسيار خوشمزه‌تر كند.

تاریخچه سس رنچ

سس رنچ را می‌توان به همراه سالاد یا به عنوان دیپ با سبزیجات خام مانند کلم بروکلی، هویج و کرفس مصرف کرد. این محصول از فرآورده های با پایه لبنی ، نمک، سیر و سبزیجات تهیه می‌شود.  

تاریخچه:

در اوایل دهه 1950 استیو هنسون مخترع سس رنچ به عنوان لوله کش به مدت سه سال در کارخانه ای خارج از شهر کار می کرد او در سال 1954 به همراه همسرش گایل مزرعه کوچکی را در نزدیکی کالیفرنیا خریداری کردند و برای مشتریانشان این سس را سرو می کردند. کم کم این سس معروف شد و آنها آن را در بسته بندی به مشتریان خود می فروختند. آنها این ادویه جات را با مایونز و شیر غلیظ شده مخلوط می کردند. به تدریج تقاضا زیاد شد و آنها کارخانه hidden valley را تاسیس کردند و این محصول را تحت عنوان رنچ به بازار عرضه کردند.

سس رنچ پرفروش‌ترین سس سالاد در کشور آمریکا است. در ترکیبات آن از شیر غلیظ شده، نمک، سیر و سبزیجات استفاده می شود. سس رنچ را هم می توان به همراه سالاد و هم به عنوان سس دیپ همراه با سبزیجات خام مثل کلم بروکلی، هویج و کرفس مصرف کرد. این سس انواع سبزیجات را لذیذتر می‌کند و به سالاد مزه‌ای تازه می‌دهد.

تاریخچه خردل ملایم

در ترکیب خردل ملایم، به منظور کاهش تندیِ خردل، مایونز هم به کار رفته است. این محصول چاشنی مناسبی برای انواع فرآورده‌های گوشتی و سالاد است.  

تاریخچه:

سس خردل يكی از قديمی ترين سس‌هايی است كه بشر ساخته است. رومی ها اولين كسانی بودند كه خردل را از گياهي به همين نام گرفتند و آن را به‌عنوان يك سس كشف كردند. از كتاب آشپزی قرون اول ميلادی اين طور برمی آيد كه رومی ها سس خردل را با آب انگور و سركه و روغن تهيه می كردند. فرانسوی ها در قرن دهم ميلادی سس خردل را شناختند و به شيوه‌ی متفاوتی آن را تهيه كردند. اولين نشانه‌های استفاده از خردل در فرانسه به قرن سيزدهم ميلادی و در ميان خانواده‌های اشرافی اين سرزمين بازمی گردد. سس خردل به‌عنوان يك عنصر جدانشدنی از هات‌داگ آمريكايی برای نخستين بار در سال 1904 به‌وسيله‌ی شركت آر.تی. فرانسوی به آمريكايی ها معرفی شد. خردل به‌‌ علت خاصيت ضدباكتری لازم نيست در يخچال نگهداری شود، زيرا باكتری های مضر در آن رشد نخواهند كرد. تركيب دانه‌های خردل با نمك، آب و آبليمو سس خميرمانندی از خردل با رنگ زرد يا قهوه‌ای تيره به وجود می آورد. مزه‌ی اين سس معمولا كمی تند است كه بستگی به ميزان استفاده‌ی سركه در آن دارد. از اين سس بيشتر درغذاهای با گوشت قرمز استفاده می شود.

تاریخچه سس ساندویچ

سس ساندویچ چاشنی متفاوتی برای ساندویچ‌ است. ترکیب قارچ، پیاز و ادویه جات این محصول را به مزه‌ای تازه در فهرست غذاهای سریع خانگی تبدیل می‌کند.

این سس بسته به تركيبات آن، ممكن است همراه با سركه، مايونز، سس گوجه‌فرنگی و روغن زيتون باشد، اما به‌طور كلی مورد استفاده‌ی آن به‌عنوان چاشنی بر روی غذای سرد است و كمتر روی سالاد به كار می رود. به نظر می رسد كه سس ساندويچ در طول تاريخ و در مناطق مختلف دنيا تغييرات محلی فراوانی كرده است و نمی توان دستور ساخت يكسانی برايش در نظر گرفت.

تاریخچه سس کوکتل

سس کوکتل چاشنی مناسب جهت استفاده با غذاهای دریایی می باشد اما مزه‌ی مطلوبش باعث می گردد با سیب‌زمینی سرخ‌شده، انواع سالاد، ساندویچ و غذاهای سرد نیز مصرف گردد.  

تاریخچه:

سس كوكتل (Cocktail Sauce) كه در آغاز با نام سس رزماری شناخته می شد و در گروه سس‌های سرد قرار مي‌گيرد، توسط Fanny Cradock معرفی شده و از سال 1960 جای خود را در فرهنگ آشپزی انگليسی باز كرده است. سس كوكتل در آغاز بيشتر در كنار غذاهای دريايی و ميگو استفاده می شد؛ به‌تدريج و به‌دليل طعم پايه و همه‌پسند اين محصول، در قاره‌ی آمريكا به‌همراه سيب‌زمينی سرخ‌كرده بسيار محبوب شد و توانست تا حدودی جای سس‌های مشابه خود مثل سس سيب‌زمينی را بگيرد. در اونتاريوی كانادا هم كه سس هزار جزيره رواج داشت، سس كوكتل محبوبيت ويژه‌ای پيدا كرد. به اين ترتيب، از سس كوكتل به‌عنوان يك چاشنی برای انواع سالاد و ساندويچ و غذاهای سرد نيز استقبال گسترده‌ای به عمل آمد.

تاریخچه کچاپ هالوپینو

مخترع این سس شخصی به نام بن بود که علاقه بسیاری به آشپزی داشت. او در سال ۱۹۸۱ میلادی به همراه دوستانش در یک رستوران مشغول خوردن غذا بود که به صورت اتفاقی فلفل هالوپینو درون کچاپ افتاد. بن آن را تست کرد و مزه‌ی فوق العاده آن او را مشتاق به بررسی این ترکیب لذیذ کرد. سرانجام در سال ۱۹۹۴میلادی پس از تست های مختلف٬ موفق به ترکیب مناسبی از کچاپ هالوپینو شد و آن را ابتدا به نام خود ثبت کرد و بعدها با نام برند Spice it up به فروش رفت.

تاریخچه مایونز چیلی

اصل سس چيلي از فلفل تند و گوجه‌فرنگي به دست مي‌آيد و ممكن است گرم يا شيرين سرو شود، اما تركيب سس مايونز به همراه ادويه‌جات تند و گوجه‌فرنگي اغلب به نام مايونز چيلي شناخته مي‌شود كه براي ذائقه‌ها و غذاهاي مختلف ساخته شده است. اين سس معمولا براي همبرگر و ديگر ساندويچ‌ها استفاده مي‌شود و تركيبات آن ممكن است با اضافه كردن سبزيجات تازه تغيير كند.

تاریخچه:

اولين رد پای نام مايونز را در يك دستور پخت ژله در سال 1806 می توان يافت كه البته در آن از تخم‌مرغ كه تركيب اصلی مايونز است استفاده نشده بود. از همين رو به نظر می رسد لغت مايونز تا قبل از قرن نوزدهم برای تركيبات ژله‌مانند استفاده می شد. انگليس و فرانسه هر كدام مدعی ابداع اصل اين سس هستند اما برخی معتقدند بر خلاف تصور، مايونز يا ماهونز در اصل اسپانيایی است و بعد از پيروزی فرانسه بر اين مناطق، به فرانسه رفت و تركيبات امروزی به آن اضافه شد. رنگ سس مايونز معمولا سفيد است اما در صورت داشتن تركيباتی مثل سس خردل يا ليموترش ممكن است رنگ آن تغيير كند. در بيشتر دستور ساخت‌های سس مايونز، تخم مرغ، روغن زيتون و سركه عناصر اصلی هستند و تقريبا همه جا به‌صورت سرد سرو می شود. بعد از ورود سس مايونز به ايران، تركيبات اصلی آن با ذائقه‌ی مردم ايران تغيير كرد و امروزه يكی از سس‌های معمول يك سفره‌ی ايرانی است.