سس و درسینگ

سس و درسینگ

تاریخچه

تاریخچه سس هزارجزیره ۴۵۰ گرم

نام سس هزارجزيره از مجمع‌الجزايری به همين نام در مرز كانادا و آمريكا گرفته شده است. گفته می شود كه دستور ساخت اين سس را هنرپيشه‌ای به‌نام می اروين از زن يك ماهيگير در همين جزاير آموخت و آن را به رييس هتل والدورف آستوريا ياد داد. بعدها آشپز هتل آن را كمی تغيير داد و در منوی سالاد و دسر استفاده كرد. ماجرای شروع تولد سس هزارجزيره به اوايل قرن باز می گردد، اما از دهه‌ی پنجاه ميلادی، سس هزارجزيره را ديگر می شد در تمام رستوران‌های آمريكايی و كانادايی پيدا كرد. اين سس درست مثل نام‌اش مي‌تواند تركيبات متفاوتی مثل ليموترش، روغن زيتون، خردل، سركه و تاباسكو داشته باشد، اما به‌طور معمول، تركيبات اصلی آن را سس مايونز و كچاپ تشكيل می دهند. يكی از ويژگی های اين سس كه مخصوص سالاد و ساندويچ است، به‌كارگيری سبزيجات و صيفی جات خردشده‌ی خام مثل پياز، خيارشور و جعفری در آن است.

تاریخچه سس فرانسوی ۴۴۰ گرم

سس فرانسوی يكی از چهار سس مادری بود كه آنتونين كارمه در قرن نوزدهم ميلادی دستور ساخت آن را در جزوه‌هاي آشپزی خود نوشت. آنتونين كارمه يكی از اولين سرآشپزهايی بود كه به‌شكل نظام‌مند و اصولی دستور ساخت سس‌های مختلف را تدوين كرد. بعدها به هر كدام اين چهار سس به نام‌های تومات، بشامل، ولوت و اسپاگنول نام سس فرانسوی اطلاق شد. در قرن بيستم ميلادی دستور ساخت اين سس با اضافه كردن مواد جديدی مثل مايونز باز هم تغيير كرد.فلفل، پاپريكا، پياز خردشده، سركه، سس كچاپ و يا مايونز تركيبات متغير اين سس هستند. سس فرانسوی برخلاف سس‌های هم‌خانواده‌اش بيشتر مواقع مزه‌ای تند دارد و بيشتر از ساندويچ، روی سالاد سرو می شود.

تاریخچه سس ساندویچ ۳۰۰ گرم

این سس بسته به تركيبات آن، ممكن است همراه با سركه، مايونز، سس گوجه‌فرنگی و روغن زيتون باشد، اما به‌طور كلی مورد استفاده‌ی آن به‌عنوان چاشنی بر روی غذای سرد است و كمتر روی سالاد به كار می رود. به نظر می رسد كه سس ساندويچ در طول تاريخ و در مناطق مختلف دنيا تغييرات محلی فراوانی كرده است و نمی توان دستور ساخت يكسانی برايش در نظر گرفت.

تاریخچه سس کوکتل ۳۰۰ گرم

سس كوكتل (Cocktail Sauce) كه در آغاز با نام سس رزماری شناخته می شد و در گروه سس‌های سرد قرار مي‌گيرد، توسط Fanny Cradock معرفی شده و از سال 1960 جای خود را در فرهنگ آشپزی انگليسی باز كرده است. سس كوكتل در آغاز بيشتر در كنار غذاهای دريايی و ميگو استفاده می شد؛ به‌تدريج و به‌دليل طعم پايه و همه‌پسند اين محصول، در قاره‌ی آمريكا به‌همراه سيب‌زمينی سرخ‌كرده بسيار محبوب شد و توانست تا حدودی جای سس‌های مشابه خود مثل سس سيب‌زمينی را بگيرد. در اونتاريوی كانادا هم كه سس هزار جزيره رواج داشت، سس كوكتل محبوبيت ويژه‌ای پيدا كرد. به اين ترتيب، از سس كوكتل به‌عنوان يك چاشنی برای انواع سالاد و ساندويچ و غذاهای سرد نيز استقبال گسترده‌ای به عمل آمد.

تاریخچه خردل ملایم ۳۰۰ گرم

سس خردل يكی از قديمی ترين سس‌هايی است كه بشر ساخته است. رومی ها اولين كسانی بودند كه خردل را از گياهي به همين نام گرفتند و آن را به‌عنوان يك سس كشف كردند. از كتاب آشپزی قرون اول ميلادی اين طور برمی آيد كه رومی ها سس خردل را با آب انگور و سركه و روغن تهيه می كردند. فرانسوی ها در قرن دهم ميلادی سس خردل را شناختند و به شيوه‌ی متفاوتی آن را تهيه كردند. اولين نشانه‌های استفاده از خردل در فرانسه به قرن سيزدهم ميلادی و در ميان خانواده‌های اشرافی اين سرزمين بازمی گردد. سس خردل به‌عنوان يك عنصر جدانشدنی از هات‌داگ آمريكايی برای نخستين بار در سال 1904 به‌وسيله‌ی شركت آر.تی. فرانسوی به آمريكايی ها معرفی شد. خردل به‌‌ علت خاصيت ضدباكتری لازم نيست در يخچال نگهداری شود، زيرا باكتری های مضر در آن رشد نخواهند كرد. تركيب دانه‌های خردل با نمك، آب و آبليمو سس خميرمانندی از خردل با رنگ زرد يا قهوه‌ای تيره به وجود می آورد. مزه‌ی اين سس معمولا كمی تند است كه بستگی به ميزان استفاده‌ی سركه در آن دارد. از اين سس بيشتر درغذاهای با گوشت قرمز استفاده می شود.

تاریخچه سس الویه ۶۴۰ گرم

سس الويه بر روی سالادی روسی به همين نام استفاده می شود. سالاد الويه گرچه ريشه‌ی روسی دارد اما امروزه در بسياری از نقاط جهان مثل ايران، اروپای شرقی، آرژانتين و برزيل مصرف می شود و طرفداران زيادی دارد. اين سالاد در سال‌های 1860 توسط يك آشپز بلغاری به‌نام لوسن الويه در رستورانی مشهور در مسكو ابداع شد و بسياری از مردم تا سالها برای مزه كردن آن به اين رستوران می رفتند. تركيبات دقيق سالادی كه الويه در آن رستوران درست می كرد هنوز فاش نشده است، اما به نظر می رسد سس خردل، مايونز و گوشت اردك از اجزای آن بوده باشد. سالاد الويه‌ی امروزی معمولا سيب‌زمينی پخته، هويج خام يا پخته، خيارشور و نخود سبز دارد. از گوشت مرغ پخته يا ژامبون هم در آن استفاده می شود. سس الويه كه تركيبی از مايونز با ادويه و سبزيجات مناسب با اين سالاد است می تواند طعم و رنگ سالاد الويه را ناگهان از اين رو به آن رو تغيير دهد و آن را بسيار خوشمزه‌تر كند.

تاریخچه سس تای ۲۲۰ گرم

تركيبی كمی شيرين از فلفل تند يا فلفل دلمه‌ای را كه معمولا در آسيای شرقی به‌عنوان چاشنی ماهی و غذاهای دريايی استفاده میشود با نام سس تای يا تايلندی مي‌شناسند. با اين حال استفاده از سس تای همراه با سير تازه در غذاهايی با گوشت قرمز و سبزيجات در آمريكا، انگليس و استراليا هم مرسوم است و در برخی مناطق هم با زنجبيل سرو میشود. اين كه چرا نام «تايلندی» را بر اين سس گذاشته‌اند معلوم نيست و با اين كه عناصر جديدی به اصل اين سس اضافه شده، مردم سراسر دنيا همچنان سس‌هايی با تركيب فلفل قرمز و شكر (يا عسل) را تايلندی می نامند.

تاریخچه دیپ پنیر ناچو ۳۴۰ گرم

سس پنیر یا سس چدار یک سس سنتی است که در غذاهای انگلیسی استفاده می شد و پایه اصلی آن سس سفید و پنیر چدار است. ناچو یک اسنک بسیار معروف مکزیکی است که از ترتیلا با سس پنیر و حلقه های فلفل هالوپینو تهیه می‌شود و به همین دلیل این سس به سس پنیر ناچو معروف است.

تاریخچه سس سالسا ۳۴۰ گرم

سال‌ها پيش از آن كه اسپانيايی ها مكزيك را در سال 1521 فتح كنند و در آنجا برای اولين بار با گوجه‌فرنگی آشنا شوند، اينكاها تركيبی از گوجه‌فرنگی، فلفل تند و بقيه‌ی ادويه‌جات محلی له‌شده را به‌عنوان چاشنی روی ماهی، خرچنگ و گوشت گوزن استفاده می كردند. اين تركيب در سال 1571 توسط آلونسو دو مولينا، سالسا ناميده شد كه در ريشه‌ی زبان لاتين به‌معنای سس است. اما بيش از سيصد سال طول كشيد تا اولين كارخانه‌ی توليد سس سالسا توسط چارلز ارت در نيواورلينز آمريكا پايه‌گذاری شود و مصرف‌كنندگان بسيار بيشتری را با مزه‌ی تازه و بديع آن آشنا كند. پس از آن خيلی زود سس سالسا جای خود را در ميان مردم باز كرد و در دهه‌ی نود ميلادی استفاده از آن هفتاد درصد رشد داشت. امروزه مصرف اين سس ديگر محدود به غذاهای آمريكای لاتين نيست و گاهی می توان در ديگر غذاهای بين‌المللی نيز رد پای آن را پيدا كرد.